10 jaar Solvency II – wat betekent de herziening in 2027 voor risk- en auditfuncties?
De aangekondigde wijzigingen in het Solvency II regime vormen de meest ingrijpende herziening aan het regime sinds de wetgeving in 2016 in werking trad. Solvency II is het overkoepelende regime voor toezicht op verzekeraars in de Europese Unie, met als primaire doelstelling het verminderen van het risico op insolvabiliteit van verzekeraars. Met andere woorden zorgt het voor de nodige geharmoniseerde stoepranden en randvoorwaarden zodat het risico dat een verzekeraar rechtmatige uitkeringen niet kan nakomen geminimaliseerd wordt. De eerste stappen voor deze geharmoniseerde wetgeving werden gezet in 1973, deze werden in de jaren 80 en 90 verder geformaliseerd tot Solvency I. Solvency II bestaat al sinds 2009 maar kon na verscheidene vertragingen pas in 2016 in werking treden.
De herziening van Solvency II begon in februari 2019 en is sinds september 2021 geadopteerd door de Europese Commissie. In deze periode werden de wijzigingen deels ingekaderd als gericht op het herstel van de economie na de coronapademie. In meer recente uitingen van de Europese commissie wordt er vooral gewezen op Europese economische weerbaarheid, klimaatadaptatie en digitale transitie. De herziene richtlijn is op 8 januari 2025 gepubliceerd. De definitieve inwerkingtreding en toepassing van de nieuwe regels, inclusief de herziene gedelegeerde verordeningen, is vastgesteld op 30 januari 2027. Lidstaten, waaronder Nederland, hebben tot uiterlijk 30 januari 2027 de tijd om de richtlijn om te zetten in nationale wetgeving (zoals de Wet financieel toezicht).
De ingrijpende wijzigingen aan de eerste en tweede pilaren van de Europese richtlijn, kapitaaleisen en governance/riskmanagement respectievelijk, worden van belang geacht voor investering in de Europese economie. Uit een uiting van de Europese Commissie in 2021: ‘Verzekeraars hebben de potentie om Europese bedrijven te helpen met lange-termijn financiering en bieden cruciale bescherming voor de Europese economie door huishoudens en bedrijven te helpen met risicobeheersing.’ Deze uiting is in de tussenliggende jaren enkel in relevantie toegenomen. Daarbij blijft het echter ook relevant je af te vragen of een dergelijke breedheid van doelstellingen, van technologische transitie tot klimaatadaptatie, werkelijk wenselijk is voor een richtlijn die uiteindelijk is bedoeld om de solvabiliteit van verzekeraars te borgen. Zouden deze doelen niet beter in een eigen richtlijn ondergebracht kunnen worden die breder in het financiële systeem kan worden ingezet, waardoor Solvency II toegespitst kan blijven op zaken met directe relevantie voor haar hoofddoelstelling?
[....]