Het meest onderschatte risico van de EU AI wet

De auteur benadrukt dat de European Union AI Act organisaties niet uniform behandelt. Bedrijven kunnen onder de wet verschillende rollen vervullen, zoals provider, deployer, distributeur of importeur van AI-systemen. Iedere rol brengt andere verplichtingen met zich mee rond documentatie, conformiteitsbeoordelingen, monitoring en governance. Juist daar ontstaan volgens Peters grote risico’s. Veel organisaties gaan ervan uit dat zij slechts gebruiker (“deployer”) zijn wanneer zij AI-systemen van derden inzetten. In werkelijkheid kunnen bedrijven door fine-tuning, aanpassingen of rebranding juridisch veranderen in “provider”, met aanzienlijk zwaardere complianceverplichtingen als gevolg. Zeker bij moderne SaaS-oplossingen en geïntegreerde AI-platformen vervagen die grenzen snel. 

Volgens Peters raakt dit niet alleen technologie, maar vooral governance en verantwoordelijkheid. Organisaties behandelen AI nog te vaak als een gewone IT-toepassing, terwijl AI-systemen dynamischer zijn, afhankelijk van complexe ketens en directe impact kunnen hebben op individuen. Zonder duidelijke inventarisatie van AI-toepassingen, eigenaarschap, leveranciersketens en Europese impactgebieden ontstaat het risico dat cruciale verplichtingen onbedoeld worden gemist. De belangrijkste boodschap van Peters: organisaties hoeven niet direct alle details van de AI Act uit het hoofd te kennen, maar moeten wel exact begrijpen waar zij binnen de AI-waardeketen staan. Een verkeerde classificatie kan volgens hem leiden tot een domino-effect van bredere compliance problemen.

Dis is een samenvatting van het volledige artikel op Corporate Compliance Insights.