LDI 2.0 vraagt pensioenfondsen om meer maatwerk en actief risicobeheer

In zijn analyse beschrijft Willemsen drie belangrijke trends die de ontwikkeling van zogeheten LDI-strategieën (Liability Driven Investment) bepalen. Allereerst verdwijnen onder de Wtp de collectieve buffers zoals die onder het oude FTK bestonden. Daardoor moeten pensioenfondsen explicieter keuzes maken over reserveportefeuilles, inflatierisico’s en compensatiedepots. Daarnaast verandert de samenstelling van liquide matchingportefeuilles. Traditionele combinaties van staatsobligaties en renteswaps komen onder druk te staan door hogere risico’s, lage spreads en strengere aandacht van DNB voor mismatchrisico. Fondsen zoeken daarom nadrukkelijker naar kortlopende credits, internationale spreiding en securitised assets om rendement, liquiditeit en risico beter in balans te brengen. 

Een derde ontwikkeling is de toenemende volatiliteit van kasstromen binnen het nieuwe pensioencontract. Omdat rendementen en renteontwikkelingen direct doorwerken in de kasstroomprojecties, ontstaat volgens Willemsen een zogenoemde “delivery gap”: een tijdelijke mismatch tussen actuele marktomstandigheden en de renteafdekking. Vooral in volatiele markten kan dat materiële effecten hebben op fondsvermogens. Pensioenfondsen moeten daarom sneller kunnen sturen, werken met proxy-kasstromen en duidelijke mandaten afspreken voor LDI-managers. Volgens Willemsen verschuift LDI daarmee van een relatief stabiel en efficiënt afdekkingsinstrument naar een veel dynamischer vorm van risicobeheer, waarin flexibiliteit, granulariteit en continue monitoring centraal staan. 

Dit is een samenvatting van het volledige artikel op Financial Investigator